Apa?
Sekolah?
Ia tak seronok.
Sebab itu saya selalu
cari sesuatu seronok.
Oh tuhan. Saya mati.
Tapi awak tahu sesuatu?
Temu duga ini
lebih tak seronok di sekolah.
Tolong pergi.
Apa dia?
Sebenarnya,
saya ada masalah.
Saya tak nak
dengar masalah awak.
Cari orang lain.
Semasa saya di Tongyeong,
ada pelajar terbuang
dalam kelas saya.
Dia presiden kelas dan
popular di sekolah rendah,
tapi dia tak sedar diri dan
hidupnya musnah sekelip mata.
Maksud saya,
kawan boleh bergurau.
Tapi dia bunuh diri
jadi saya perlu pindah
sedangkan saya tak buat salah.
Jadi?
Apa awak cuba katakan?
Boleh seseorang yang dah mati
kembali hidup?
Pura-pura jadi orang lain
dan tipu semua orang.
Jadi saya nak siasat
sama ada budak terbuang itu
dah mati atau masih hidup.
Kawan awak mati,
dan itu saja awak fikirkan?
Saya kasihankan awak.
Sejak hari awak
pindah ke sekolah saya,
saya kasihankan awak.
Saya tahu awak
akan cakap begitu.
Budak terbuang kami.
Awak langsung tak berubah.
Hei.
Lee Eunbi.
It's been a while.
Awak tahukah
apa saya lalui di Tongyeong
kerana awak?
Awak nak mati?
Oh tuhan.
Saya tak sukar dikejutkan
daripada tidur.
Maaf.
Saya pun
nak cakap sesuatu.
Tentang kembar saya, Lee Eunbi
yang tinggal di Tongyeong
yang awak sebutkan.
Kawan saya di sini
tak tahu tentang dia.
Saya pun baru dapat tahu.
Saya pergi ke Tongyeong
lepas saya dengar dia mati
kerana dibuli di sekolah.
Jadi awak rupanya.
Apa?
Saya tahu
semua yang awak buat.
Apa
saya patut buat dengan awak?
Saya perlu fikirkannya.
(Episod 6) Seterusnya.
Contoh...
Sebagai contoh apa?
Dalam filem "Twilight"...
Ia tentang filem yang awak
semua suka, "Twilight".
Babak semasa Bella sedar...
Sedar. Jadi sedar.
Apa yang dia sedar?
Nak saya beritahu
awak satu rahsia juga?
Jangan percaya
apa-apa yang saya cakap.
Saya penipu.
Ia selepas "itu".
Edward ada kuasa luar biasa...
Awak tahu
nama saya
Go Eunbyeol.
Jadi Bella dapat tahu Edward
ada kuasa luar biasa...
"Lebih kurang" ialah
kurang daripada "lebih"...
Ia lebih kurang dalam buku...
Kwon,
Taegwang dah gilakah?
Bukan dia memang gila?
Dia tumpukan perhatian
kepada kelas.
Yalah.
Gong Taegwang,
"Leaves out." Apa maksud itu?
Itu baru betul.
Park Minjun?
Kecualikan sesuatu.
Ya. Untuk kecualikan
itu dan ini.
Jadi apa mereka kecualikan?
Mari kita lihat.
Kecualikan. Beberapa bahagian
penting dalam buku.
Mereka kecualikan sesuatu
daripada buku. Apa dia?
Hei.
Makan dengan saya.
Boleh. Kenapa tidak?
Budak baru itu suka Taegwang?
Saya kasihankan dia. Dia gila.
Bukan?
Apa awak fikirkan?
Tak ada apa.
Apa saya cakap tadi...
Ia tak masuk akal,
tapi menarik.
Awak ada beritahu sesiapa?
Jangan risau.
Awak pasti belum kenal saya.
Saya dikenali sebagai
orang gila di sini.
Tak ada yang akan
percayakan apa saya kata.
Benarkah?
Saya nak minta bantuan,
tolong pura-pura
awak tak dengar apa-apa.
Tapi awak tahu,
bukan saya yang
awak patut tanya.
Awak tahu panas baran Eunbyeol?
Tak ada sesiapa di sekolah
boleh sentuh dia.
Awak patut perbaiki
hubungan dengan dia.
Awak kata awak nak
makan dengan saya.
Kenapa awak tak makan?
Bazir saja.
Sumi, saya nak minta bantuan.
Apa dia?
Pergi ke Rumah Cinta dan
dapatkan sesuatu dengan
tulisan pelajar terbuang itu.
Itu mudah saja. Okey.
Saya akan beri 5 minit
sebelum panggil awak.
- Apa awak buat? / - En. Kim.
Oh, tuhan. Saya dapat.
Saya dapat.
Saya akan sertai pengiklanan!
Apa?
Wah!
Tahniah.
Memandangkan awak dah bangun,
mari buat kuiz ini.
Apa?
Hei.
Saya tahu awak ada
banyak soalan untuk saya,
boleh awak tunggu dulu?
Saya tak ada benda nak tanya.
Jadi kenapa awak ikut saya?
Awak fikir tentang diri saja.
Saya nak balik lepas sekolah.
Saya nak balik rumah.
Tapi rumah saya
bukan ke arah sini.
Apa yang awak nak tahu?
Oh tuhan.
Saya dah kata, bukan begitu.
Saya tak nak tahu apa-apa.
Saya tak berminat.
Jadi kenapa asyik ikut saya?
Sebab saya risau!
Atau tidak...
Saya? Apa?
Kenapa saya...
Kenapa saya nak risaukan awak?
Awak asyik kata "bulan depan"
selama beberapa bulan sekarang.
Saya minta maaf, puan.
Kalau tak boleh bayar,
awak tak patut perbaharui
kontrak sewaan.
Saya naikkan 10,000 dolar saja
sebab saya kasihankan awak.
Awak tak boleh dapat rumah begini dengan deposit rendah.
Saya maksudkannya.
Saya akan bayar bulan depan.
Ini kali terakhir!
Maaf. Saya akan hubungi awak.
Ayah.
Hei.
Apa sedang berlaku?
Dia naikkan deposit lagi?
Tak, ia tak ada apa-apa.
Awak tak perlu tahu
benda-benda begini.
Mari kita masuk dan makan.
Awak tak lapar? Marilah.
Saya rasa ini bahagian penting
dalam pertandingan kebangsaan.
Persaingan dua perenang
hampir berakhir.
Ayuh, ayuh. Itu dia. Hampir.
Pusingan bagus. Sedikit lagi.
Itu dia. Ya. Pingat emas!
Han Ian di barisan tiga
menang pingat emas.
Bagus.
Bagus, anak ayah.
Ian, mainkan semula untuk saya.
- Sekali lagi? / - Ya.
Ini sudah berapa kali?
Ayah boleh tonton 100 kali
dan tak rasa bosan.
Nak,
boleh ayah harapkan sesuatu
dalam pertandingan Mei ini?
Tentulah. Saya anak siapa?
Bagus.
Ya, begitulah. Permulaan bagus.
Ayuh. Ayuh. Bagus. Pusing.
Pusingan bagus. Sedikit lagi!
Kami tak jumpa
bintang atlet hebat
sepopular awak.
Tolong hubungi saya
kalau awak ubah fikiran.
Helo?
Saya Han Ian.
Ya.
Tentang permodelan dalam
iklan awak sebutkan...
Ya.
Eunbyeol, mari.
Kita nak ke mana?
Janji temu.
Mari.
Kenapa saya gembira
latihan dah berakhir?
Apa kita nak buat?
Permainan komputer?
Saya perlu ke satu tempat.
Maaf.
Awak nak jumpa Eunbyeol lagi?
Jumpa nanti.
Eunbyeol.
Ini bukan gaya awak?
What?
Ya, ia cantik.
Saya akan cuba.
Tidak.
Apa yang awak pakai
sekarang pun cantik.
Beli apa awak suka.
Sebentar.
Saya terkejut awak
nak jumpa di sini.
Awak ingat sekarang?
Saya kerap ke perpustakaan ini
dengan awak?
Ya. Sekolah rendah
kita berdekatan.
Kita pernah ada kelas di sini.
Begitu.
Sebelum saya hilang,
saya ada sebut
tentang diikuti atau diganggu
oleh sesiapa?
Tak, kenapa awak tanya?
Oh ya,
awak tahu luka di leher awak?
Saya rasa awak baru kena
sebelum saya jumpa awak.
Benarkah?
Apa dia?
Tak ada apa.
Tak kira apa,
kalau apa-apa berlaku,
awak perlu terus beritahu saya.
Faham?
Okey.
Ikut saya.
Awak tak ingat?
Tak, maaf.
Tunggu sebentar.
Ian, maafkan saya.
Kenapa?
Kerana buat memori dua orang
diingati oleh seorang.
Sebab itu saya kata saya
akan buat awak ingat semula.
Hei.
Hei, Eunbyeol.
Awak tak perlu ingat.
Saya akan beritahu semua.
Walaupun awak bosan,
awak perlu tahan dengan saya.
Pasti lama nak buat
awak ingat memori 10 tahun.
Minjun, mari makan!
- Minjun. / - Datang.
Awak tak nak sapa ayah awak?
Selamat pagi.
Selamat pagi, budak.
Jangan panggil dia budak.
Awak perlu hormati anak awak
agar mereka boleh berjaya.
Kita beri dia bilik utama.
Saya tak boleh tonton TV
sebab ia terlalu bising.
Saya tak boleh bernafas dengan
kuat kalau ia mengganggu dia.
Macam mana lagi saya
nak tunjukkan hormat?
Awak tak berhak kata begitu.
Awak tahu saya dapat duit
banyak ini kerana Minjun.
Hebat benar keluarga ini.
Gadis bernama Soyeong
baru pindah, kan?
Macam mana awak tahu?
Maknya dengar tentang saya
dan hubungi saya.
Kalau awak kalau
dengan budak kampung,
ia memalukan, faham?
Okey.
Saya tak boleh cakap
apa-apa semasa bersama
wanita yang ada suami berjaya,
tapi saya dapat jalan dengan
megah kerana anak saya.
Sini. Makanlah.
Apa awak buat?
Hai, Minjun.
Saya terjatuhkan sesuatu.
- Awak datang awal. / - Ya.
Saya bangun awal.
Benarkah?
Oh, tuhan.
Ia sama.
Saya rasa haus sangat.
Hei.
Berhenti ambil orang punya.
Beli sendiri.
Oh tuhan.
Hei! Taegwang!
Tidur sajalah seperti biasa.
Kenapa asyik ganggu orang?
Beri kembali.
Hei.
Awak tahu cas menolak
masing-masing, kan?
Orang gila tak akan
pergi kepada orang gila lain.
Faham?
Apa yang dia merepek?
Dia pelik sungguh. Mari.
Okey, itu saja.
Terima kasih.
Helo.
Saya ada penggambaran
hari ini.
Penggambaran apa?
Penggambaran?
Saya perlu pergi. Maaf.
Ia bukan untuk TV pun.
Ia untuk majalah. Tolonglah.
Hena saya lebih cantik. Bukan?
Hei, Gitae.
Awak mula dengan majalah
dan kemudian
TV dan filem. Begitulah.
Lepas saya masuk iklan,
agensi akan terus hubungi saya.
Semoga berjaya.
Hapuskan mereka semua.
Helo.
Ian, terima kasih.
-Sama-sama. / - Semoga berjaya.
Apa? Ian.
Apa awak buat di sini?
Saya ada penggambaran.
Benarkah? Saya juga.
Mungkin kita jadi pasangan.
Hebat.
Okey! Mari kita mulakan!
Semua ambil tempat.
Tolong tunggu di sini.
Gayeong di tengah-tengah.
Uniform sangat cantik.
Terima kasih.
Ia nampak seperti
dibuat untuk awak.
Ian! Sila datang ke sini.
Okey.
- Jumpa nanti. / - Apa?
Okey.
Sapa masing-masing.
- Helo. / - Helo.
Hei awak. Pergi tukar baju,
dan awak nampak mereka?
Tunggu di sana dengan mereka.
Okey.
Okey, jadi yakin.
Mari.
Senyum. Berseronok.
Nampak gembira.
Bagus. Nampak bagus.
Awak nampak berseronok.
Bagus.
Beri senyuman lebih luas.
Di belakang. Senyum.
Wah. Gaya Ian bagus.
Gayeong, awak juga.
Model utama buat dengan baik.
Okey, berseronok. Senyum.
Bergaya sedikit sekarang.
Okey, bagus.
Hei, di belakang. Senyum.
Senyum. Hai.
Sebentar. Berhenti. Berhenti!
Siapa dia? Hei!
Rambut toncet!
Awak!
Ya?
Awak terpijak najiskah?
Awak saja yang tak senyum!
Maafkan saya.
Model utama nampak bagus,
tapi kami perlu buat
semula kerana awak!
Maafkan saya.
Budak janggal itu.
Ian, maafkan saya.
Awak akan siap tak lama lagi.
Saya okey.
Kita mula sekali lagi. Kiu!
Okey, hai!
Hei, Rambut toncet! Senyum!
Okey, bagus.
Eunbyeol.
Mari kita bercakap.
Tak guna.
Awak belum belajar lagi?
Maaf.
Apa dia?
Dia takut lepas dipukul?
Itu kuasa tumbukan saya.
Apa saya kata tempoh hari
bukan semuanya.
Saya tak tahu apa
kembar awak beritahu awak,
tapi saya mangsa di sini.
Jadi?
Saya pasti ia
sukar bagi awak juga.
Tapi apa terjadi kepada Eunbi
buat hati saya patah.
Saya pun terluka.
Jadi,
kita lupakannya saja.
Lupakannya?
Awak rasa ia semudah itu?
Jadi apa?
Apa awak nak buat?
Saya perlu fikirkannya.
Saya belum buat keputusan.
Bukan sebab awak nak
sembunyikan sesuatu?
Apa kata awak berdua
berterus-terang saja?
Eunbyeol akui ada kembar dan
awak akui awak pembuli
dan terpaksa pindah.
Macam mana? Adik, kan?
Awak nak saya panggil yang lain
dan beritahu mereka?
Apa?
Nak saya beritahu
awak punya dulu?
Jumpa nanti.
Hei!
Awak mulakannya,
jadi akhirinya!
Saya tak tahan nak tahu!
Panggil saya setiap kali
awak jumpa dia mulai sekarang.
Faham...
Kami sediakan makanan istimewa.
Mari kita bergembira.
Terima kasih.
Ini nampak sedap.
Oh, ini kimbap tuna.
Awak punya kimbap tuna?
Boleh saya rasa sedikit?
Pengarah, boleh
saya minta diri?
Baik. Makanlah.
Terima kasih, awak juga.
Pergilah.
Ini lebih memalukan.
Mari makan. Saya lapar.
Saya ini teruk, kan?
Kenapa?
Saya berbangga dengan budak
lain saya dapat jadi model.
Awak layak, Cha Songju.
Ian.
Awak sangat bertuah.
Untuk apa?
Awak ada impian, awak berbakat.
Awak sangat bertuah.
Semasa awak mula berenang
pada hari pertama, awak cuma
biasakan diri dengan air.
Awak berlatih tahan
nafas di bawah air.
Kemudian belajar bernafas,
terapung dan tendang.
Kalau tak buat satu, tak boleh
bergerak ke seterusnya.
Jadi anggap ini cara
belajar tahan nafas
untuk jadi perenang hebat.
Awak tahu...
Gaya awak agak teruk
semasa penggambaran.
Saya tak boleh tunjukkan
semuanya, itu saja.
Saya lebih baik daripada awak.
Saya tak cakap apa-apa.
Saya cakap saja.
Baiklah, Rambut Toncet.
Awak juga?
Dia tak ada rambut pun. Dia...
- Taegwang... / - Hei.
Tak perlu cakap.
Pergi masuk.
Kenapa awak datang dari sana?
Jangan ajak Eunbyeol
keluar malam ini.
Hei, Taegwang.
Apa dia?
Ada sesuatu terjadi
pada Eunbyeol?
Itu bukan urusan awak.
- Helo. / - Helo.
Pendakwa Raya Kang Ilsang, kan?
- Ya. / - Selamat berkenalan.
Tolong jaga anak
saya dengan baik.
Ayah.
Apa? Bukan itu Soyeong?
Saya berbangga pelajar baik
begini sertai sekolah kami.
Macam mana dia kenal pengarah.
- Mari kita masuk. / - Baik.
Masa untuk tukar tempat.
Tempat duduk rawak
sebelum ini tak berkesan,
jadi kita akan guna cara lama.
Mari ke depan dan ambil satu
bermula dari belakang.
Kami ini budak kecilkah?
Bergerak.
Semua dah periksa
tempat duduk baru?
Yes!
Ambil barang dan bergerak.
Aduhai.
Kekal di tempat awak.
Tak boleh tukar.
Okey, itu saja.
Awak boleh buat apa-apa lagi
selain daripada berenang?
Macam mana dengan awak? Pendek.
Halang dia!
Mengalah.
Saya baru nak bermula.
Kenapa? Awak dah penat?
Baik, mari kita lakukan ini.
Buat dengan betul.
Kenapa dengan mereka?
Mereka filemkan filem romantik?
Ini siri pendek.
Saya tak nampak.
Saya betul tak nampak.
- Apa dia? / - Saya tak nampak.
Lihat mereka terliur
melihat gambar Ian.
Taklah. Lihat.
- Siapa itu? / - Cha Songju.
Cha Song...
- Hebat, kan? / - Wah. Hebat.
Awak lebih hebat
kerana jumpa ini.
Saya ingat dia
buat sesuatu besar.
Saya pun boleh buat ini. Bukan?
Saya tahu, kan?
Orang pertama yang
jumpa Songju akan menang
kad hadiah 10 dolar
untuk bar snek sekolah.
Cari Songju!
- Bukan ini dia? / - Salah.
Bukan ini Songju?
Yang duduk di sini
dengan jendulnya.
Sini Songju.
Ini dia. Budak botak ini.
Dia di sini.
Dia cantik. Saya suka dia.
Dia comel.
- Songju. / - Songju.
Beri saya masa.
Saya nak bersendirian.
Jangan ikut saya.
Awak okeykah?
Awak akan jadi okey?
Kali pertama saya masuk kelas
semasa berpindah ke sini,
awak saja yang saya nampak
sebab awak cantik sangat.
Apa-apalah.
Awak lebih cantik
daripada model utama.
Hentikannya.
Pak cik saya
memiliki Hiburan J.
Awak nak saya kenalkan awak?
Dia tanya saya
kalau ada budak
yang bagus di sekolah.
Benarkah?
Songju.
Awak rasa lebih baik?
Saya rasa lebih baik.
Saya tak akan biarkan sesuatu
begitu buat saya sedih lagi.
Itu Songju kita.
Gajinya rendah,
tapi ini sedap, jadi makanlah.
Okey.
- Sedapnya. / - Hai, Ian.
- Kenapa lambat? / - Maaf.
Pesan apa awak nak.
Nak rasa ini?
Makanlah ini.
Itu dia.
Siapa?
Apa?
Maaf saya lewat.
Tak apa. Ian pun baru sampai.
Maaf.
Tapi saya nak pergi.
Apa? Eunbyeol.
Eunbyeol!
Maaf. Jumpa awak esok.
Ian. Ian! Han Ian!
Apakah?
Saya tak patut datang.
Saya tak rasa
Eunbyeol suka saya.
Tak apa. Mari kita makan saja.
Kita saja?
Awak tak pernah
sembunyikannya kalau marah.
Panas baran awak dah kembali.
Kenapa awak tak suka
sangat budak baru itu?
Apa? Dia dapat markah
lebih bagus daripada awak?
Yakah?
Kenapa?
Ada yang tak kena, kan?
Tak ada apa.
Saya suruh cakap saya dulu
kalau apa-apa berlaku.
Tolong
berhenti tanya saya apa-apa.
- Eunbyeol. / - Ian.
Ada benda saya tak boleh cakap,
dan ada benda saya
tak nak beritahu,
dan ada benda saya
tak nak awak tahu!
Jadi tolong berhenti
tanya saya apa-apa!
Saya...
Saya tak bermakna bagi awak?
Kenapa tak boleh beritahu saya?
Apa awak nak sembunyikan
daripada saya?
Hubungan kita
tak begitu penting
sampai beberapa perkataan
boleh ubahnya?
Eunbyeol!
Eunbyeol.
Awak tidur nyenyak?
Yes.
Benarkah?
Itu Songju.
Betul.
Soyeong nak kenalkan dia
pada agensi hiburan.
Pak ciknya memilikinya.
Saya rasa uji bakatnya esok.
Hei, hentikannya.
Kenapa awak buat begitu?
Awak mengusik saya?
Songju.
Maaf tentang semalam.
Lupakannya.
Saya dengar awak
ada uji bakat esok.
- Ya. / - Tempat itu okey?
Awak ada siasatnya?
Apa awak cuba katakan?
Maksud saya...
Saya cuma risau.
Eunbyeol.
Jangan masuk campur.
Soyeong
mungkin seseorang awak
tak boleh percayakan.
Hei, Eunbyeol.
Cukuplah.
Awak bukan jenis yang
suka memisahkan kawan.
Jangan kecewakan saya.
Eunbyeol,
Songju pasti terluka.
Saya cuma aturkan perjumpaan
untuknya sebab itu
yang dia nak sangat.
Kalau awak lukakan Songju,
saya tak akan maafkan awak.
Eunbyeol!
Kenapa lambat sangat?
Mari makan.
Tak, saya tak ada selera.
Awak patut pergi.
Okey.
En. Kim.
Apa awak buat?
Apa?
Nothing.
Kenapa awak tak makan?
Saja...
Saya nak bersendirian.
Hei.
Saya betul nak bersendirian.
Tepat sekali.
Betul, Taegwang.
Awak sangat bosan, kan?
Hei.
Nak saya tinggalkan
sekolah yang bosan ini?
Tapi kalau saya berhenti,
awak akan rindukan saya.
Kenapa saya
benci awak sangat sebelum ini?
Awak kata saya teruk
dan buang masa nak sapa saya.
Yakah?
Budak kurang sopan.
Apa? Sekarang pun buang masa?
Tidak.
Saya rasa sekarang saya
faham kenapa awak buat begitu.
Saya tak nak dibenci,
jadi saya cuba
jadi marah, tahan,
dan buat benda lain juga.
Sama seperti awak.
Jangan cakap begitu
pada orang lain.
Jangan pandang
saya begitu juga.
Apa dia?
Apa sedang berlaku dengan
permintaan saya untuk
tarik diri dari sekolah?
Awak tanda tangan dengan yakin.
Tapi kenapa?
Apa awak buat?
Jangan risau.
Walaupun saya buat
masalah di sini,
tak ada yang tahu
saya anak awak.
Kita cakap di rumah.
Saya...
ubah fikiran.
Saya tak nak belajar
di luar negara.
Saya ingat kita dah berbincang.
Saya akan bersekolah di sini.
Kenapa?
Tak cukup memalukan saya saja?
Fikir apa ayah nak.
Ayah pasti takut
orang nampak kita
jadi saya pergi dulu.
- Dia matikah? / - Oh, tuhan.
Dia dibuli,
jadi dia bunuh diri.
Dia mati?
Dia tak kelihatan begitu.
Wah, dia menakutkan.
Ada sebab dia pindah ke sini.
- Apakah? / - Menakutkan.
Dia memang berani.
Tak malu betul.
Tongyeong, kan?
Ya. Lihat ini.
Sekolah Menengah Nuri. Itu dia.
Budak jahat betul.
Itu dia.
Dia dipaksa pindah.
Orang cakap ini awak.
Ia bukan, kan?
Selamat pagi... atau tidak.
Apa?
Apa dia?
- Awakkah? / - Apa?
Orang yang mulakan
khabar angin ini.
Khabar angin apa?
Awak dan Eunbyeol
saja yang tahu.
Betul.
Nak saya kata dia Eunbi,
pura-pura jadi Eunbyeol?
Hei. Dia Eunbyeol.
Awak ini peliklah.
Awak nak saya kenalkan pakar
sakit jiwa saya kepada awak?
Lihat ini.
Ini tulisan
Lee Eunbi dan Eunbyeol.
Ia sama, kan?
Saya nak minta ayah saya lihat.
Melihatkan apa yang berlaku,
saya akan berterus-terang
seperti apa awak kata.
Bukan?
Itu yang adil.
Ya, awak betul.
Saya tak kenal awak dan
awak tak kenal saya.
Ia adil. Ia bagus.
Nak saya beritahu
rahsia saya juga?
Awak tahu
nama saya ialah
Go Eunbyeol.
Hei.
Kenapa?
Eunbyeol, mari kita
ponteng sekolah hari ini.
Tak nak. Awak dah gila?
Ikut sajalah saya.
Hei! Apa awak buat?
Hei, Taegwang. Awak dah gila?
Lepaskan saya! Hei!
Apa dia?
Beritahu saya sekarang.
Nantilah. Tunggu nanti.
Hei.
Awak boleh
ada seseorang, kan?
Seseorang panggil
nama sebenar awak.
Boleh saya
jadi orang itu?